Frank Lammers als Karl Marx.
Frank Lammers als Karl Marx. © Phile Deprez

Marx is een aardige, zij het weinig opzienbarende voorstelling

Theater - Marx door Het Zuidelijk Toneel

Herrezen uit de dood: Karl Marx, in de vorm van Jan Lammers. Hij kijkt met een flinke dosis zelfrelativering terug op zijn leven. Een aardige, zij het weinig opzienbarende voorstelling: een soort inleiding op Marx.

Marx (***), theater
Door Het Zuidelijk Toneel. Concept, tekst en regie: Stefaan Van Brabandt.
Met Frank Lammers (NL) en Johan Heldenbergh (BE). 21/2, Stadsschouwburg, Utrecht. Tournee (NL) t/m 27/3.

Hallo, daar is-ie weer. Eventjes terug van weggeweest, opgestaan uit de dood: Karl Marx. Joviaal begroet hij zijn publiek dat in groten getale is komen opdagen. Dat was op zijn begrafenis wel anders, daar waren welgeteld zeven mensen. Maar zijn goede vriend Friedrich Engels had het al voorspeld, die zag toekomst in Marx en zijn ideeën.

Ronduit flauw is de vraag of het Marx valt te verwijten dat er in naam van zijn werk zoveel misdaden zijn gepleegd, en zo zijn er meer minder boeiende momenten

Net als theatermaker en filosoof Stefaan Van Brabandt, die bij Het Zuidelijk Toneel een voorstelling maakte over de denker met zijn weelderige baard, genaamd Marx. De solo wordt in Nederland gespeeld door Frank Lammers, in Vlaanderen neemt Johan Heldenbergh de rol voor zijn rekening. Marx is de tweede 'filosofenmonoloog' van Van Brabandt, na Socrates.

Het resultaat is een aardige, zij het weinig opzienbarende voorstelling. Van Brabandt vervlecht theoretische aspecten uit het werk van Marx met wetenswaardigheden uit diens privéleven, waardoor er een toegankelijk portret ontstaat, een soort inleiding op Marx. Lammers kan goed uit de voeten met zijn personage, dat met een flinke dosis zelfrelativering op zijn werk en leven terugkijkt.

Ronduit flauw is de vraag of het Marx valt te verwijten dat er in naam van zijn werk zoveel misdaden zijn gepleegd, en zo zijn er meer minder boeiende momenten. Wanneer hij zijn publiek aan het einde een reprimande geeft omdat er nog steeds geen echte verandering heeft plaatsgevonden, slaat de schrik je om het hart, maar dan neemt zijn betoog net op tijd een andere wending en sluit Karl Marx zijn relaas waardig af.