Cabaretier Jeroen van Merwijk in Lucky.
Cabaretier Jeroen van Merwijk in Lucky. © Jaap Reedijk

In Van Merwijks nieuwe solo blijken zijn ironische gitaarliedjes nog altijd onweerstaanbaar

Het minder goede nieuws is dat het concept van de voorstelling niet goed werkt.

Als één ding opvalt in Lucky, de nieuwe solo van cabaretier Jeroen van Merwijk, is het dat zijn ironische gitaarliedjes nog altijd onweerstaanbaar zijn. Hij heeft een hele rij nieuwe geschreven en er zitten fraaie exemplaren tussen. Vaak volgens het beproefde recept: Van Merwijk pakt een simpele gitaarmelodie, geeft een originele draai aan een actueel onderwerp en brengt het ­geheel met een plagerige grijns.

Zo pleit Van Merwijk voor een Nationale Doorsneedag, zodat doodgewone mensen ook hun eigen dag hebben. In Dinsdagmiddag drie uur zingt hij over een geplande euthanasie die agenda-technisch best onhandig uitkomt voor de naasten. En in het lied Dat had je toen nog niet somt hij op hoe etiketten als ­asperger en adhd vroeger niet bestonden: 'Wie niet kon lezen die was dom / want dyslexie bestond nog niet.'     

Het minder goede nieuws is dat het concept van de voorstelling niet goed werkt. De eerste helft van de voorstelling staat Van Merwijk als zichzelf op het toneel, een wat uitgebluste cabaretier van 62 die vooral in zijn fauteuil hangt en sombert over de wereld.

In het tweede deel speelt hij een personage: met lange leren jas en zonnebril is hij dan zijn katje Lucky, een kwade genius die op felle wijze politiek incorrecte meningen rondstrooit over onder andere het Nederlandse slavernijverleden.

Van Merwijk is geen groot typeur en maakt het contrast tussen kat Lucky en cabaretier Van Merwijk te klein. Daarbij is een groot deel van de provocerend ­bedoelde grappen niet origineel of ­actueel genoeg. Zo heeft Lucky het over Srebrenica en de cultuurbezuinigingen van Halbe Zijlstra, en doet hij zelfs een nogal genante imitatie van Drs. P.

Maar toch, als Lucky zijn elektrische gitaar pakt om met sardonische toon Dames met een paard te bezingen, is het weer genieten. Stoer dat Van ­Merwijk eens iets anders probeert, maar liedjes schrijven en zingen blijft zijn grote kracht.