Zanger Charlie Steen van Shame tijdens een optreden in Londen, april 2018.
Zanger Charlie Steen van Shame tijdens een optreden in Londen, april 2018. © Redferns

Londens gitaarbandje Shame gooit ouderwets de kont tegen de krib

Concert (rock) - Shame

Shame (****)
Doornroosje, Nijmegen, 25 april. (Melkweg, Amsterdam, vanavond; Rotown, Rotterdam, 27 april).

Eindelijk weer een beetje reuring in de Londense gitaarmuziek, en die komt van vijf brutale gastjes die samen de band Shame vormen. Hun debuutalbum, Songs Of Praise dat in januari verscheen, werd in eigen land al terecht met enige opluchting onthaald, want de Britten leken het echt een beetje verleerd: kont tegen de krib en luidruchtig stoom afblazen in schurende gitaarsongs.

Live komt de gruizige rock 'n roll zelfs nog beter uit de verf dan op de plaat, kunnen we vaststellen na het eerste van drie Nederlandse concerten dat Shame woensdag gaf in Nijmegen.

De kleine zaal van Doornroosje was al tijden uitverkocht, het was dan ook lang geleden dat hier weer eens een 'hot' Brits gitaarbandje kon worden toegejuicht.

Shame heeft in zanger Charlie Steen een lekker opdringerige, brullerige voorman. Hij wordt geflankeerd door twee gitaristen die samen een krassend postpunkgeluid produceren. Je hoort het vroege jarentachtiggeluid van bands als Gang Of Four en Killing Joke in nummers als Concrete en Lampoon. Terwijl de voortdurend van links naar rechts over het podium vliegende bassist Josh Finerty haast een kloon van Flea van de Red Hot Chili Peppers lijkt.

Het klink goed, de band speelt strak en het oogt levendig. Na het derde liedje One Rizla trekt Steen zijn shirtje al uit, neemt een duik in het publiek en probeert zo de wat afwachtende zaal in beweging te krijgen. Dat lukt tijdens het tiende en laatste nummer Gold Hole als er een kolkende moshpit ontstaat. 'Shake me up, shake me up', zingt Steen. En ja, hij heeft ons echt even te pakken met zijn opruiende gitaarpop.