De beelden in natuurdocumentaire Blue zijn fenomenaal
©

De beelden in natuurdocumentaire Blue zijn fenomenaal

Film (documentaire) - Blue

Jammer dat de voice-over al dat moois per se in overzichtelijke verhaaltjes wil proppen.

'Word verliefd op een wereld die nog geheimzinnig is', lokt de voice-over, aan het begin van de documentaire Blue van Disneynature, de tak van Disney die natuurfilms maakt. En daar ga je: het ene moment duikt de film diep de oceaan in, het andere breekt hij met een groep dolfijnen door de woeste golven aan het oppervlak.

Het is inderdaad niet moeilijk om op die 'geheimzinnige' wereld verliefd te worden. Terwijl schrijver-regisseur Keith Scholey en co-regisseur Alastair Fothergill de familie van tuimelaar Blue (3) volgen en geregeld uitwijken naar andere bijzondere oceaandieren, blijf je je verbazen en verwonderen. Neem de scène waarin Blue voor het eerst zelf op jacht gaat, en met zijn staart in het water een perfecte cirkel van modderwolken trekt om een school vissen in te sluiten. De vissen springen in paniek over de cirkel heen, om recht in de opengesperde dolfijnenbekken te landen. Prachtige beelden zijn het, die van het scherm spatten  dankzij de haarscherpe 4K-resolutie.

Het kan niet op in Blue. Fluorescerend koraal, de glinsterende huid van een zeekat, het blauw-rood-groene pantser van de bidsprinkhaankreeft: het wordt tastbaar op het hallucinante af. Er werkten maar liefst acht cameramensen mee  aan Blue (oorspronkelijke titel: Dolphins). De beelden zijn zo meeslepend dat je makkelijk vergeet dat er überhaupt mensen aanwezig moesten zijn om de opnamen te maken.

Minder eenvoudig te vergeten of negeren is de voice-over, in de Nederlandse versie ingesproken door The Voice of Holland-winnaar Jim van der Zee. Die wijst (allicht) herhaaldelijk op de dreigende teloorgang van het oceanische ecosysteem en de dieren krijgen geregeld voorzichtig menselijke trekjes toegedicht. De onafgebroken commentaarstem lijkt echter vooral bedoeld om de beelden in overzichtelijke verhaaltjes te proppen, die ze op eigen houtje niet altijd (kunnen) vertellen. De woelige strijd tussen een aantal bultruggen en orka's, bijvoorbeeld, komt vooral in de tekst uit de verf.

Ook met de montage manipuleren Scholey en Fothergill de blik van hun publiek volop, zoals wanneer Blue de bidsprinkhaankreeft zogenaamd uit de tentakels van de zeekat redt. Jammer dat de makers de visuele epiek van Blue steeds weer tot zulke doorzichtige regietrucjes versmallen.