Nog even zo doorruziën en we staan straks de dodenherdenking te herdenken
©

Nog even zo doorruziën en we staan straks de dodenherdenking te herdenken

'Zonder de storm valt de stilte veel minder op.' Ilse Raaijmakers, in 2014 gepromoveerd met een proefschrift over de geschiedenis van onze herdenkingstraditie, legde in de Volkskrant van vrijdag uit zich niet te storen aan de aanhoudende discussie. Sterker, 'de herrie rond 4 mei' bracht ons volgens haar 'juist verder'. Natuurlijk, dat antisemitisme was zorgwekkend, maar ze dacht dat je dat toch niet met 4 mei kon oplossen.

De Betrouwbare Mannetjes volgden de herrie met belangstelling. Eerder hadden we al een stuk in NRC Handelsblad gelezen van connaisseur de derrière-extraordinaire Robert Vuijsje, waarin hij zich afvroeg waarom 4 mei toch 'de enige 'herdenkingsdag dan wel feestdag' ter wereld is waarbij continu wordt bediscussieerd waar deze voor moet staan.' De herdenking op 4 mei was volgens hem 'de nieuwe Zwarte Piet'. Zelf hadden we eerder het idee dat Zwarte Piet de nieuwe 4 mei is. De discussie over wat er door wie en wanneer al dan niet herdacht moet worden, is inmiddels zo oud als het loopje van Paleis naar Fallus. En sinds de herdenking met 'alle Nederlandse militairen en burgers die stierven in oorlogssituaties en bij vredesoperaties' is opgerekt als het jasje van een erewacht op de Waalsdorpervlakte, staat de deur wagenwijd open voor liefhebbers die hem aangrijpen om hun al dan niet verholen agenda er doorheen te jassen.

Een extreem-linkse gek stapte met z'n luchtalarm naar de rechter omdat hij graag iets voor achten duidelijk wilde maken dat we de Indië-strijders niet mochten herdenken. Vanuit islamitische hoek wordt jaarlijks benadrukt dat er ook enkele Marokkaanse soldaten in Zeeland begraven liggen om zo de scooterrijdende jeugd wat meer bij de dodenherdenking te betrekken. Maar dan moet je dus weer net de off-season Pro-Pietenbrigade hebben: want die soldaten zijn hier misschien aangespoeld, maar die vochten eigenlijk in Frankrijk. Dus ga die dan maar daar herdenken, als je dat zo belangrijk vindt. NRC-Columnist Paul Scheffer kwam met een fris geluid door te waarschuwen dat we met de 'migratie van het moslimfundamentalisme' een bak antisemitisme binnenhalen. En toen Grunberg Scheffer erop wees dat Jodenhaat wel wat meer is dan enkel een moslimaangelegenheid, beschuldigde oud CIDI-directeur Esther Voet Arnon Voetnoot ervan een 'excuus-Jood' te zijn. Gezellig. Zonder de storm valt de stilte veel minder op, zullen we maar zeggen.

Misschien kan je de huidige problemen inderdaad niet oplossen met 4 mei. Maar nog even zo doorruziën en we staan binnen een paar jaar de dodenherdenking te herdenken. Terwijl, als je er één nachtje over slaapt alles een stuk eenvoudiger wordt. Ook 5 mei zou een 'herdenkingsdag dan wel feestdag' kunnen zijn, waarbij continu bediscussieerd wordt waar deze precies voor moet staan. Tuurlijk, leuk en aardig, vrijheid, maar wélke precies? Vier jij wel echt de bevrijding van de Duitsers, of zijn wij hier stiekem de bevrijding van koloniale bezetter aan het vieren? Zit je met een pilsje en wat kaasstengels aan de Waalsdorpervlakte te genieten van de bevrijding van je veel te krappe herdenkingsjasje, of vier jij je vrijheid door lekker van achter je MacBook anderen te verwijten de verkeerde oorlogsslachtoffers te herdenken? Nee, we hebben geen storm nodig voor de stilte, maar een stilte voor de storm. Juist door bevrijdingsdag goed te vieren, wordt duidelijk wat je de dag ervoor hebt herdacht. Dus maak van 5 mei eindelijk een Nationale Feestdag in plaats van een halfbakken braderie-estafette die eindigt met een strontchagrijnige koning aan de Amstel, waarbij je toch vooral viert weer voor een jaartje van de 4-mei-discussie bevrijd te zijn.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Open sollicitatie: dagelijks zoiets als hierboven maar dan in 150 woorden of minder.

Veel plezier van uw nieuwe mening!