Weergaloos visueel spektakel in overvolle boekverfilming die niet wil beklijven
©

Weergaloos visueel spektakel in overvolle boekverfilming die niet wil beklijven

Film (drama) - Au revoir là-haut

Dupontels verfilming van Lemaitres bekroonde roman biedt weergaloos visueel spektakel. Maar door een gebrek aan scherpe vertelkeuzen wil de film niet echt beklijven.

Au revoir là-haut

Drama
Regie Albert Dupontel
Met Nahuel Pérez Biscayart, Albert Dupontel, Mélanie Thierry, Émilie Dequenne, Laurent Lafitte, Niels Arestrup
117 min., in 15 zalen

Aan haast opschepperig visueel spektakel geen gebrek, in deze overvolle verfilming van de lijvige en bekroonde roman Au revoir là-haut (Tot ziens daarboven) van Pierre Lemaitre uit 2013. De film vertelt het verhaal van drie overlevenden van de Eerste Wereldoorlog die in diverse complexe complotten belanden.

Weergaloos is het zwevendecamerabeeld aan het begin van de film, waarmee vanuit de lucht een posthond op het slagveld tussen de loopgraven wordt gevolgd. Het dier brengt een boodschap aan de frontlinie: het einde van de oorlog is in zicht. Daarop stuurt de overmoedige kapitein Pradelle (Laurent Lafitte, de buurman/verkrachter in Paul Verhoevens Elle) zijn soldaten Albert (gespeeld door regisseur én voice-over Albert Dupontel) en Edouard (Nahuel Pérez Biscayart) op een levensgevaarlijke verkenningsmissie. Uiteraard loopt alles volledig mis: in een wederom wonderschoon gefilmde oorlogssequentie, die sterk doet denken aan de slagveldscènes van Jean-Pierre Jeunets Eerste Wereldoorlogdrama Un long dimanche de fiançailles, wordt Albert nét niet levend begraven onder een dood paard, terwijl Edouard te dicht bij een granaatinslag staat en zijn onderkaak verliest.

Door alle plotlijntjes in verschillende stijlen en sferen is er weinig dat echt beklijft

En dan moet het eigenlijke verhaal nog beginnen. In de maanden na de oorlog wisselt de mismaakte Edouard van identiteit met een dode soldaat om zich in het geheim op een zoldertje in Parijs te kunnen verliezen in het maken van tekeningen - in de loopgraven een hobby, nu serieuze kunst. Albert verdient ondertussen geld met eenvoudige baantjes en ritselt af en toe morfine voor zijn doodgewaande vriend. Om beter te kunnen leven, besluiten de twee te frauderen met de levering van oorlogsmonumenten, waarbij hun voormalige baas op het slagveld opnieuw op hun pad belandt.

Op dat moment stuitert Au revoir là-haut vele kanten op en wordt duidelijk dat dit verhaal gebaat zou zijn bij scherpere vertelkeuzen - niet ongewoon bij een boekverfilming. Regisseur Dupontel legt de nadruk op het contrast tussen gewelddadig oorlogsdrama en de van een mondharpsoundtrack voorziene lichtvoetigheid van het naoorlogse Parijs, maar door al die plotlijntjes in verschillende stijlen en sferen is er weinig dat echt beklijft.

Het ene moment klein en ingetogen, soms zelfs onverbloemd poëtisch, dan weer mal en kluchtig

De scènes in Edouards atelier smaken steevast naar meer - bijvoorbeeld een feeëriek Lumière-achtig moment waarop de verminkte soldaat een reeks uitzinnig vormgegeven gezichtsmaskers showt (ontworpen door make-upspecialist Cecile Kretschmar, de ware ster van de film) - maar worden afgekapt zo gauw er enige verdieping wordt gesuggereerd. Er moesten tenslotte nog ettelijke honderden pagina's complotterige verwikkelingen uit de roman worden verfilmd.

Wat rest, is een halfgeslaagde film. Het ene moment klein en ingetogen, soms zelfs onverbloemd poëtisch, dan weer mal en kluchtig.