Beeld uit Mountain.
Beeld uit Mountain. ©

Mountain is niet meer dan een verzameling mooie plaatjes met een mopje Vivaldi eronder

Film (documentaire)

Net als veel andere natuurfilms is Mountain een staalkaart van modern, technisch superieur camerawerk. Maar de documentaire stijgt niet uit boven een verzameling mooie plaatjes.

Mountain (**), documentaire
Regie: Jennifer Peedom. 74 min., in 17 zalen.

Het komt niet vaak voor dat een film ontstaat vanuit muziek. Het startpunt van de documentaire Mountain lag bij Richard Tognetti, componist en artistiek leider van het Australian Chamber Orchestra, die graag beelden vertoont bij zijn concerten. Eerder had hij een muzikaal programma samengesteld rond filmmateriaal van surfers. Dit keer vroeg hij regisseur Jennifer Peedom, maker van de bergbeklimmersfilm Sherpa (2015), om met hem samen te werken. Op haar beurt wilde Peedom in zee met de Britse natuurschrijver Robert Macfarlane, die in zijn boek Mountains of the Mind (2003) de aantrekkingskracht van bergen op de mens had onderzocht.

Halverwege klinkt ineens kritiek op alle waaghalzen die de bergen misbruiken om hun ego op te krikken

Het project mondde uit in iets groters dan een bewegende achtergrond bij een concert. Mountain is een zo ambitieuze film geworden dat de muziek zelfs bijna het onderspit delft; beeld en tekst (geschreven door Macfarlane, uitgesproken door acteur Willem Dafoe) dringen zich veel meer op.

Dat is jammer voor initiatiefnemer Tognetti. Dan had hij maar opvallender muzikale werken moeten selecteren, in plaats van de verplichte nummers die in Mountain voorbijkomen: het vijfde pianoconcert van Beethoven, Vivaldi's Vier Jaargetijden, Arvo Pärt.

Hoe gevoelig Dafoe ze ook uitspreekt, de semi-poëtische teksten in Mountain zijn eerder verwarrend dan inspirerend

Dan het visuele gedeelte: dat is ronduit spectaculair. Alpinist en cameraman Renan Ozturk leverde het leeuwendeel van de beelden, gemaakt op duizelingwekkende hoogte. Absurde, griezelige beklimmingen komen voorbij, fantastische sterrenhemels boven ruige toppen, talloze hoeveelheden onaangetaste witte sneeuw. Op drones en GoPro's werd niet bezuinigd. Net als veel andere natuurfilms is Mountain een staalkaart van modern, technisch superieur camerawerk.

Het commentaar van Macfarlane moet al die pracht completeren. Waarom trekken zo veel mensen de bergen in om te wandelen, klimmen of skiën? Wat drijft avonturiers tot het bedwingen van de hoogste pieken? Mountain lijkt die vragen te gaan beantwoorden, maar blijft hangen in voorspelbare, vaak herhaalde bespiegelingen over de nietigheid van de mens en de kracht van de natuur.

Halverwege klinkt ineens kritiek op alle waaghalzen die de bergen misbruiken om hun ego op te krikken. Bergbeklimmen is een vervuilende massa-industrie geworden, de natuur slechts een achtergrond voor risicovolle YouTube-video's. Dat klinkt nogal hypocriet in een film die zelf steunt op gevaarlijke stunts, zo gelikt mogelijk in beeld gebracht.

Hoe gevoelig Dafoe ze ook uitspreekt, de semi-poëtische teksten in Mountain zijn eerder verwarrend dan inspirerend. Zo blijft de documentaire een verzameling mooie plaatjes met een mopje Vivaldi eronder.